مراسم اسکار 2020

رئیس تلویزیون ABC کری بروک چندی پیش اعلام کرد که به سبک سال گذشته امسال هم مراسم اسکار میزبان (مجری) مشخصی نخواهد داشت. خبر این موضوع کمی بعد به صورت زیر در توییتر آکادمی اسکار اعلام شد:

مراسم اسکار 2020
مراسم اسکار ۲۰۲۰

بیننده‌های اسکار کم شده!

به نظر می‌رسد یکی از دلایل عمده‌ی این تغییر که برای دومین سال پیاپی رخ می‌دهد، فشار شبکه‌ی ABC به آکادمی اسکار است که نشان می‌دهد میزان بینندگان جهانی اسکار به شدت رو به کاهش است. عدد بینندگان اسکار در سال ۲۰۱۸ به کمترین حد خود یعنی بیست‌وشش میلیون و پانصدوچهل هزارنفر رسید. ولی سال گذشته یعنی ۲۰۱۹ اولین سالی که اسکار بدون میزبان برگزار شد، آمار بینندگان برنامه بالاتر رفت.

البته بسیاری این موضوع را به خاطر حضور فیلم‌های محبوب در بین نامزدها می‌دانستند. فیلم‌هایی همچون بلک پنتر و «ستاره‌ای ظهور می‌کند». در این دوره از برنامه‌ی اسکار عدد بینندگان در نهایت به سی میلیون نفر رسید.

 

مجری خوب برای اسکار پیدا نمی‌شود!

ولی از سویی ممکن است دلیل اصلی این موضوع این باشد که امسال هم آکادمی میزبان مناسبی برای مراسم پیدا نکرده باشد. سال گذشته کوین هارت، میزبان انتخابی آکادمی به خاطر حواشی حاصل از توییت نژادپرستانه‌ای که ده‌ سال پیش کرده بود، میزبانی اسکار را دو روز مانده به مراسم رد کرد. این موضوع به خاطر هجمه‌ی شدید منتقدان به هارت صورت گرفت.

نامزدهای دیگر میزبانی همچون کریس راک و سث مک‌فارلین هم انتقادهایی مشابه دارند. به نظر می‌رسد بیشتر کمدین‌هایی که ممکن است از سوی آکادمی برای میزبانی انتخاب شوند، به واسطه‌ی نوع شغلی که دارند (به هر حال کمدی برندگی خاص خودش را دارد و همیشه هم به قواعد پایبند نیست) مناسب میزبانی اسکار نباشند.

به گفته‌ی مدیر شبکه‌ی ABC بیننده‌ها نباید نگران چیزی باشند. هم چون تجربه‌ی سال گذشته مثبت بوده است و هم به این دلیل که فیلم‌هایی که امسال در اسکار رقابت می‌کنند محبوبیت بالایی دارند. فیلم‌هایی همچون، جوکر، جوجو خرگوشه، پارازیت، روزی روزگاری در هالیوود و دو فیلم محبوب نت‌فلیکسی یعنی مرد ایرلندی و داستان ازدواج.

 

وظایف میزبان چیست؟

همانطور که گفتم سال گذشته اسکار برای اولین بار پس از سی سال متوالی بدون میزبان برگزار شد. ولی وظیفه‌ی اصلی یک میزبان چیست؟

یکی از مهمترین وظایف میزبان مونولوگ ابتدایی مراسم است که به طور معمول جنبه‌ی طنز دارد و بینندگان را برای دیدن بقیه‌ی برنامه مشتاق می‌کند.

طی سال‌های گذشته کمدین‌های مهمی همچون جان استوارت، استیو مارتین، بیلی کریستال، کریس راک، ووپی گلدبرگ و جیمی کیمل میزبانی اسکار را به عهده داشته‌اند و مونولوگ ابتدایی را اجرا کرده‌اند.

سال گذشته برای اولین بار به جای مونولوگ ابتدا گروه کویین موسیقی زنده اجرا کرد و بعد زوج هنری محبوب تینا فی و ایمی پالر به همراه مایا رودالف به روی صحنه آمدند تا برنامه را اعلام کنند. اینجا بود که بیشتر مجلات هنری و برنامه‌های تلویزیونی و منتقدان سراسر جهان شروع کردند نوشتن در مورد این که: شاید در تمامی این سال‌ها چیزی که اسکار را بی‌نمک و غیرقابل تماشا می‌کرده میزبانش بوده؟

ولی مراسم اسکار ۲۰۱۹ را نباید بدون میزبان دانست. شاید درست‌تر این است که بگوییم اسکار ۲۰۱۹ چندین و چند میزبان داشت. پس از این که فی و پالر و رودالف کارشان را به پایان رساندند، میزبان‌های دیگر هم روی صحنه آمدند. درواقع می‌شود گفت خیلی وقت‌ها اهمیتی ندارد میزبان برنامه چه کسی است چون آکادمی هرکسی را هم برای اجرای برنامه انتخاب کند، در نهایت میزبان پس از ادای مونولوگ آغازین غیبش می‌زند.

از سویی تجربه‌ی موسیقیایی اسکار سال گذشته با حضور کویین و لیدی گاگا (در کنار همبازی‌اش در فیلم «ستاره‌ای ظهور می‌کند» یعنی بردلی کوپر) باعث شد تا حد زیادی کسی متوجه نشود که اصلاً میزبانی در کار نیست. در واقع اسکار ۲۰۱۹ به حدی غافل‌گیری‌های جالب داشت که بسیاری از بیننده‌ها توانستند بر نبودن میزبان چشم‌پوشی کنند.

آیا همه‌ی میزبان‌های اسکار به دردنخور هستند و در نهایت بیشتر دردسر دارند تا جذابیت؟

تاریخ مراسم اسکار با میزبان‌هایش گره خورده است. میزبان‌هایی مانند ووپی گلدبرگ و بیلی کریستال که بارها اسکارهای دهه‌ی نود را میزبانی کرده‌اند، نه فقط میزبان که شکل‌دهنده‌ی مراسم اسکار بوده‌اند و تا حد زیادی آن را به مراسمی که امروز می‌بینیم تبدیل کرده‌اند.

شاید بعضی میزبان‌ها تنها کاری که کرده‌اند دعوت از معرفی‌کنندگان جایزه‌ی بعدی برای آمدن بر روی صحنه باشد ولی در ضمن میزبان‌های خلاق‌تر سعی کرده‌اند به معنی واقعی کلمه مهمان‌هایشان را سرگرم کنند. برخی از آن‌ها شکست خورده‌اند ولی برخی از میزبان‌ها در تاریخ مراسم‌های اسکار جاودانه شده‌اند.

در لیست زیر نگاهی می‌کنیم به ده میزبان اسکار که نه فقط بارها میزبان مراسم اسکار بوده‌اند که در شکل‌گیری و جهت‌دهی به سنت‌های برگزاری مراسم اسکار دخیل بوده‌اند.

 

۱۰. جان استوارت

جان استوارت دو بار میزبانی اسکار را به عهده داشته است. یک بار در سال ۲۰۰۶ و سپس بار دیگر در سال ۲۰۰۸. او اولین میزبان اسکاری است که شخصاً به یاد می‌آورم و به این علت که میزبان برنامه‌ی Today Show از شبکه‌ی کمدی سنترال بود و در اوج حرفه‌ی مجری‌گری خود به سر می‌برد، یکی از به‌یادماندنی‌ترین شب‌های اسکار را در سال ۲۰۰۶ رقم زد.

جان استوارت را می‌توان یکی از شاکله‌بخش‌ترین هنرمندان دهه‌ی ۲۰۰۰ به ادب سیاسی و گفتمان سیاسی آمریکا دانست. او صراحتش در ژورنالیسم را برای اسکار به همراه آورد. شاید بعد از میزبانی او بود که ریکی جرویس هم جرأت پیدا کرد اینقدر راست و مستقیم صنعت سینما را در مراسم‌های جایزه به تمسخر بگیرد.

 

۹. کریس راک

کریس راک دو بار میزبان اسکار بود. یکی در سال ۲۰۰۵ و یکی در ۲۰۱۶. موفقیت او در صداپیشگی مارتی در انیمیشن ماداگاسکار در ذهن بسیاری از طرفداران این مجموعه باقی است. بیشتر ما او را به سرعت بالای صحبت کردنش می‌شناسیم. کریس راک بعد از ووپی گلدبرگ یکی از معدود بازیگران و کمدین‌های سیاه‌پوستی است که موفق شده میزبانی مراسم اسکار را به عهده بگیرد.

مراسم‌هایی که کریس راک میزبانش بوده‌اند عمدتاً خیلی سریع پیش می‌روند و تنش‌زا نیستند. او ترجیح می‌دهد همه‌چیز را دوستانه برگزار کند و نیش و کنایه‌هایش را محدود می‌کند. اما میزبانی او در ۲۰۰۵ همزمان با اوج درگیری‌های نژادی در آمریکا بود و آن را می‌توان سرآغازی بر باز شدن مجدد موضوع «سفیدشویی» در هالیوود دانست. موضوعی که خود کریس راک در هر دو سال میزبانی‌اش با جدیت در مورد آن صحبت کرد.

 

۸. الن دجنرس

الن ۲ بار میزبان اسکار بوده. یک بار در سال ۲۰۰۷ و بار دیگر در سال ۲۰۱۱۴ که هر دو سال به نظر بسیاری بهترین سال‌های اسکار بوده‌اند. مهم‌ترین حادثه‌ای که در سال ۲۰۱۴ اتفاق افتاد ماجرای سلفی معروف الن با جمعی از بازیگران بود. این سلفی به قدری معروف شد که میم‌های اینترنتی بسیاری برایش ساخته شد و هنوز که هنوز است بسیاری سعی می‌کنند آن لحظه‌ی میزبانی الن را بازسازی کنند.

تفاوت الن با بسیاری از میزبان‌های پیش از خود به وجود آوردن این لحظه‌های نزدیکی و بی‌شیله‌پیلگی بود. الن سعی می‌کرد نشان دهد که با وجود زرق‌وبرق مراسم نیازی نیست آنقدر چیزی را جدی گرفت. در نهایت می‌توان گفت اسکار ۲۰۱۴ یکی از به‌یادماندنی‌ترین اجراهای زندگی حرفه‌ای الن دجنرس باقی خواهد ماند.

 

۷. جیمی کیمل

جیمی کیمل تنها یک سال یعنی ۲۰۱۷ میزبان اسکار بود. جیمی مجری برنامه‌ی زنده‌ی جیمی کیمل است که در آن علاوه بر نقد سیاسی و پرداختن به اتفاقات روز، با میهمان‌های ویژه‌ی خودش صحبت می‌کند. در واقع او یکی از کلاسیک‌ترین مجری‌های برنامه‌های شبانه یا نایت‌شو است.

او همین کلاس کاری و برخورد طنز/سیاسی/اجتماعی را با خودش به اسکار هم آورد. تقریباً می‌توان گفت جیمی کیمل کاری که مراسم اسکار به یکی از قسمت‌های برنامه‌ی زنده‌ی جیمی کیمل تبدیل شود و همین احساس آشنایی باعث شد خیلی‌ها این مراسم را بهترین مراسم دهه‌ی ۲۰۱۰ بدانند.

 

۶. ووپی گلدبرگ

ووپی گلدبرگ ستاره‌ی دهه‌ی نود سینمای هالیوود یکی از موفق‌ترین کمدین‌های تاریخ تلویزیون آمریکاست. او سال‌هاست که مجری برنامه‌ی View است که طبق آمار بعد از Fox & Friends مهمترین برنامه‌ی سیاسی تلویزیون آمریکاست. وی در ضمن بازیگر هم بوده ولی خیلی وقت است که حرفه‌ی بازیگری را کنار گذاشته است. اما در دهه‌ی نود او یکی از مهم‌ترین و اثرگذارترین شخصیت‌های هالیوود بود.

برای همین عجیب نیست که تا به حال ۴ بار میزبان مراسم اسکار بوده است. سال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ و پس از آن یک بار در ۲۰۰۲. یکی از مهم‌ترین سنت‌هایی که ووپی (در کنار بیلی کریستال) به مراسم اسکار اضافه کردند، رهبری تم کلی مراسم بود. ووپی کاستوم‌ها و لباس‌های مختلف می‌پوشید و حتی یک بار در مراسم ۱۹۹۹ خود را شبیه ملکه الیزابت اول آرایش کرد که در استقبال از فیلم الیزابت با بازی کیت بلانشت بود.

سال ۲۰۰۶ یک بار دیگر به ووپی پیشنهاد شد میزبان مراسم باشد. ولی ووپی هرگز مجدداً میزبان اسکار نشد. او معتقد است برای این کار زیادی پیر شده است.

 

۵. هیو جکمن

هیو جکمن در سال ۲۰۰۹ میزبان مراسم بود. مراسم او یکی از مینیمال‌ترین مراسم‌های قرن بیست‌ویکم است. ولی تفاوت عمده‌ی مراسم او با مراسم‌های دیگر این بود که پر از موسیقی و اجرای زنده بود. در واقع هیو جکمن مونولوگ خود در مورد فیلم‌های ۲۰۰۹ را به صورت موزیکال اجرا کرد.

همین موضوع مراسم او را به یادماندنی کرد. او به مونولوگ بسنده نکرد و بارها روی صحنه آمد و ترانه‌های مختلفی به تنهایی و همراه با دیگران اجرا کرد.

 

۴. جانی کارسون

جانی کارسون هم مجری برنامه‌های نایت‌شو بود. می‌توان او را مهم‌ترین مجری نایت‌شوی آمریکایی دانست. او فرمت فعلی نایت‌شو را بنیان نهاد و نسل‌های آینده را تحت تأثیر قرار داد. جانی کارسون به معنای واقعی یک اسطوره در جهان کمدی بود.

او پنج بار میزبان اسکار بود. یک بار از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ به صورت متمادی و سپس در ۱۹۸۴ با یک سال وقفه.

کارسون مراسم‌هایش را با وقار و گرمی اجرا کرد ولی در ضمن می‌توان گفت دلیل این که طنز و شوخی امروزه تا به این پایه نقش مهمی در مراسم اسکار دارد، به خاطر اجراهای به‌یادماندنی جانی کارسون است.

 

۳. باب هوپ

باب هوپ را باید آغازگر میزبانی اسکار دانست. تا پیش از باب هوپ میزبان‌های اسکار جدیت خاصی نداشتند. باب هوپ بیش از ۱۹ بار میزبان مراسم اسکار بود. او اولین کسی بود که مونولوگ آغازین مراسم‌ها را باب کرد.

او از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ و سپس در ۱۹۴۵، ۱۹۴۶، ۱۹۵۳، ۱۹۵۵ سپس از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۲، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ و در نهایت در سال‌های ۱۹۷۵ و آخرین بار در ۱۹۷۸ میزبان اسکار بود. هوپ را به خاطر سبک کمدی ساده و صدای بی‌نظیرش معروف است.

 

۲. استیو مارتین

او سه بار در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ و سپس در ۲۰۰۹ میزبان اسکار بود. معمولاً در مراسم اسکار پیش از شروع مونولوگ یک فیلم کوتاه پخش می‌شود که میزبان را معرفی می‌کند. در سال ۲۰۰۱ وقتی استیو مارتین برای اولین بار میزبان بود، بخشی از فیلم به پخش زنده‌ی مراسم از ایستگاه فضایی بین‌المللی اختصاص داشت. می‌توان گفت یکی از پرزرق‌وبرق‌ترین شروع‌های تاریخ اسکار بود.

در سراسر دنیا ۸۰۰ میلیون نفر برنامه را مشاهده کرد و یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های اسکار تاریخ بود.

 

۱. بیلی کریستال

بیلی کریستال ۹ بار میزبان اسکار بود. در ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ و سپس در ۱۹۹۷ و ۹۸ و بعد در ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ و در نهایت در سال ۲۰۱۲ برای آخرین بار میزبان اسکار بود.

بیلی کریستال جذاب‌ترین برنامه‌های اسکار را اجرا کرد و طبق آمار محبوب‌ترین میزبان اسکار است. او و ووپی گلدبرگ به خاطر اجراهای پرزرق‌وبرق و کاستوم‌هایی که می‌پوشیدند مراسم اسکار را از دهه‌ی نود و برنامه‌های ساده به برنامه‌های پرزرق‌وبرقی که امروز می‌بینیم تبدیل کردند.

 

تکلیف میزبان اسکار چه می‌شود؟

و اما در آینده آیا شاهد برگشتن میزبان‌ها به اسکار خواهیم بود؟ آن‌طور که به نظر می‌رسد روش جدید اسکار این است که تا جای ممکن برخلاف گذشته به فیلم‌های محبوب هر سال بپردازد و معیارهای خود برای انتخاب فیلم را عوض کند.

آکادمی امیدوار است انتخاب فیلم‌های محبوب هر سال بیننده‌ها را به ترتیبی جذب کند که دیگر نیازی به میزبان ثابت نباشد. باید دید این روند تا چه زمانی ادامه پیدا خواهد کرد.

آخرین نقدها

دیدگاه خود را وارد نمایید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *